Renan Santos: chłopak z ulicznych protestów, który dziś mówi „jestem Milei w formie, a Bukele w treści”

W wyborach prezydenckich w Brazylii w 2026 roku zarejestrowanych zostało trzynastu kandydatów. Pierwsza tura odbędzie się 4 października, a jeśli nikt nie zdobędzie wymaganej większości – co przy obecnym rozdrobnieniu sceny politycznej wydaje się niemal pewne – druga tura odbędzie się 25 października. Na szczycie sondaży od miesięcy trzymają się dwie postacie: urzędujący prezydent Luiz Inácio Lula da Silva, walczący o czwartą kadencję, oraz Flávio Bolsonaro, syn byłego prezydenta, startujący z ramienia PL. Cała reszta stawki – w tym bohater dzisiejszego tekstu – walczy raczej o to, żeby nie zniknąć w cieniu tego pojedynku, niż o realną szansę na Palácio do Planalto.

Renan Santos jest jednak w tej stawce postacią wyjątkową z jednego prostego powodu: to on, a nie żaden z faworytów, jest twarzą i architektem całkiem nowej partii politycznej, którą zbudował właściwie od zera – z ruchu ulicznego w partię z zarejestrowaną kandydaturą prezydencką. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, jak wygląda droga od organizowania demonstracji przez media społecznościowe do stania na scenie podczas debaty prezydenckiej, ten tekst jest właśnie o tym.

Kim jest Renan Santos? Od protestów przeciwko podwyżce biletów do liderowania milionowym marszom

Renan Antônio Ferreira dos Santos urodził się 14 lutego 1984 roku w São Paulo, w dzielnicy Mooca. Zaczynał studia prawnicze na prestiżowym Uniwersytecie São Paulo (USP), ale ich nie ukończył – zamiast tego zaangażował się w działalność w grupie biznesowej swojej rodziny. W latach 2010–2015 należał do centroprawicowej partii PSDB, a w mieście Vinhedo współtworzył lokalną grupę o nazwie „Renova Vinhedo" – opisywaną jako młodzieżowy, libertariański kolektyw aktywistyczny, który już wtedy chętnie sięgał po internet i niekonwencjonalne formy aktywizmu zamiast tradycyjnej działalności partyjnej.

Prawdziwym punktem zwrotnym w jego życiu były jednak protesty z czerwca 2013 roku – masowe demonstracje, które w całej Brazylii wybuchły z powodu podwyżki cen biletów komunikacji miejskiej, a szybko przerodziły się w znacznie szerszy ruch niezadowolenia społecznego, wymierzony między innymi w rządzącą wówczas prezydent Dilmę Rousseff. Santos zaangażował się w organizowanie i zwoływanie tych demonstracji, co dało mu pierwszą prawdziwą rozpoznawalność publiczną.

Pod koniec 2014 roku, razem z Kimem Kataguirim, Fernandem Holidayem i Rubinho Nunesem, formalnie założył Movimento Brasil Livre (MBL) – Ruch Wolna Brazylia. Organizacja od początku była wymierzona w rząd Partii Pracujących, wspierała śledztwo antykorupcyjne Lava Jato i domagała się impeachmentu Dilmy Rousseff. Pierwszy protest zorganizowany pod szyldem MBL, przed Muzeum Sztuki w São Paulo (MASP), zgromadził około 2500 osób i koncentrował się na zarzutach dotyczących nadużyć wyborczych, finansowania kampanii i wolności prasy – wielkość skromna jak na to, co miało nadejść.

Bo nadeszło naprawdę dużo. MBL było jedną z głównych sił organizujących masowe protesty przeciwko Dilmie Rousseff w latach 2015–2016, głównie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Demonstracje z 13 marca 2016 roku określa się dziś jako największy protest w historii Brazylii – na ulice ponad 250 miast wyszły wtedy miliony ludzi. Miesiąc później Santos poprowadził tzw. Marcha da Liberdade – 33-dniowy, licząc ponad 1000 kilometrów, marsz z São Paulo do Brasílii, którego celem było wymuszenie impeachmentu Rousseff.

Warto jednak dodać jeden szczegół, który nieco komplikuje obraz MBL jako czysto oddolnego, niezależnego ruchu: nagranie ujawnione w lutym 2016 roku pokazało, że rzekomo bezpartyjny ruch otrzymywał wsparcie finansowe od kilku partii politycznych, w tym PSDB i PMDB. Dla organizacji, która swoją wiarygodność budowała na obrazie spontanicznego, obywatelskiego zrywu, była to spora rysa na wizerunku.

Rodzinny biznes i długi: mniej znany rozdział życiorysu

Zanim przejdziemy do polityki, warto wspomnieć o wątku, który regularnie wraca w tekstach śledczych brazylijskich dziennikarzy, a który sam Santos wolałby raczej przemilczeć. W 2016 roku portal UOL informował, że przeciwko Santosowi toczyło się wówczas ponad 60 postępowań sądowych na łączną kwotę około 4,9 miliona reali, dotyczących między innymi nieprawidłowego zamykania spółek, zaległości podatkowych i naruszeń prawa pracy – związanych z rodzinną firmą metalurgiczną Martin Artefatos de Metal. Sam Santos tłumaczył to „trudnościami prowadzenia działalności gospodarczej w Brazylii" i podkreślał, że część spraw dotyczyła okresu sprzed przejęcia firmy przez jego rodzinę.

Rok później, we wrześniu 2017 roku, hiszpański dziennik El País ustalił, że członkowie rodziny Santosa powiązani z MBL byli stronami w ponad 125 postępowaniach sądowych, z łącznym zadłużeniem sięgającym około 20 milionów reali. W marcu 2022 roku portal Metrópoles pisał z kolei o 6,3 miliona reali zaległości wobec samego rządu federalnego. Brazylijski Urząd Skarbowy miał ustalić, że rodzina Santosa stosowała strategię wykupywania firm bliskich bankructwa, a następnie nie deklarowała ani nie płaciła należnych podatków.

To istotny kontekst, biorąc pod uwagę, że dziś Renan Santos buduje swoją kandydaturę właśnie na haśle walki z rozrzutnym, zadłużonym państwem i nieuczciwością w sferze publicznej.

Od Bolsonaro do rozstania z Bolsonaryzmem

W 2018 roku Santos poparł kandydaturę Jaira Bolsonaro na prezydenta. Nie trwało to jednak długo – już na wczesnym etapie jego kadencji zdystansował się od obozu prezydenckiego, tłumacząc to różnicami zdań w kwestii polityki gospodarczej oraz podejścia do walki z korupcją. Przez kolejne lata MBL działało w cieniu innych partii – między innymi DEM, Podemos i União Brasil – łącznie przez dwanaście lat wspierając kandydatów z różnych ugrupowań, ale bez własnej struktury partyjnej i bez własnego kandydata na prezydenta.

To się zmieniło dopiero niedawno. Proces tworzenia partii Missão ruszył formalnie w październiku 2023 roku (rejestracja w rejestrze cywilnym), a Najwyższy Trybunał Wyborczy (TSE) zatwierdził jej rejestrację jako trzydziestej partii politycznej w Brazylii dopiero w listopadzie 2025 roku – po zebraniu ponad 500 tysięcy ważnych podpisów poparcia i utworzeniu struktur wojewódzkich (stanowych) w co najmniej dziewięciu stanach. Dziś Missão dysponuje jednym federalnym deputowanym, jednym deputowanym stanowym i trzema radnymi miejskimi – niewiele, ale wystarczająco, żeby formalnie istnieć jako samodzielna siła.

1 sierpnia 2026 roku partia oficjalnie zaprezentowała program rządzenia i potwierdziła kandydaturę Renana Santosa na prezydenta. Na wiceprezydenta wybrano Aroldo Medinę, znanego szerzej jako Coronel Medina – 62-letniego podpułkownika (tenente-coronel) rezerwy, pochodzącego z Sant'Ana do Livramento w stanie Rio Grande do Sul, obecnie mieszkającego w Canoas. Medina zaczynał karierę w lotnictwie wojskowym, a następnie przez około trzydzieści lat służył w Brigada Militar stanu Rio Grande do Sul, zajmując się planowaniem operacyjnym i zarządzaniem bezpieczeństwem publicznym. Ma też uprawnienia dziennikarskie, studia podyplomowe z bezpieczeństwa publicznego oraz specjalizację z zakresu obrony cywilnej. Od ponad dwudziestu lat regularnie startuje w wyborach – kandydował na burmistrza Canoas (2004), na gubernatora Rio Grande do Sul (2010) oraz trzykrotnie do sejmiku stanowego (2014, 2018, 2024), za każdym razem kończąc jako zastępca (suplente), bez mandatu. Co ciekawe, lista Santos–Medina to tzw. chapa pura – czysta lista, złożona wyłącznie z członków partii Missão, bez żadnej koalicji z innymi ugrupowaniami.

„Jestem Milei w formie, a Bukele w treści" – jak Renan Santos sam siebie definiuje

Jedno zdanie dobrze streszcza, jak Santos próbuje się pozycjonować na przeludnionej brazylijskiej prawicy: „Sou Milei na forma e Bukele no conteúdo" – „Jestem Milei w formie, a Bukele w treści". Co to właściwie znaczy? Formę ma zapożyczać od argentyńskiego prezydenta Javiera Mileia – nieformalny styl, rezygnację z garniturów i krawatów, konfrontacyjną retorykę skierowaną wprost do internetu. Treść programu ma z kolei czerpać z twardego, punitywnego podejścia do przestępczości, kojarzonego z prezydentem Salwadoru Nayibem Bukele.

To pozycjonowanie nie jest przypadkowe. Santos świadomie stara się zająć miejsce na skrajnej prawicy, ale jednocześnie odcina się od klasycznego Bolsonaryzmu – zarówno w debatach, jak i w wywiadach ostro krytykuje zarówno Lulę, jak i Flávia Bolsonaro, przedstawiając siebie jako alternatywę dla obu.

Jest tu jednak pewna ironia, o której warto wspomnieć: choć Santos chętnie porównuje się do Mileia, to sam Milei – a właściwie jego międzynarodowa sieć zwolenników skupiona wokół tzw. Foro Alberdiano Internacional – oficjalnie poparła w tym wyścigu nie jego, tylko właśnie Flávia Bolsonaro. Jak tłumaczył to Rodrigo Andolfato, przedstawiciel forum w Brazylii, „spośród kandydatów na prezydenta to Flávio Bolsonaro najlepiej reprezentuje politykę liberalno-minarchistyczną". Powód? Milei reprezentuje tzw. minarchizm – ideologię akceptującą wyłącznie absolutne minimum funkcji państwa. MBL i partia Missão tego testu nie zdają – Andolfato krytykował między innymi ich stanowisko z czasów pandemii, kiedy popierały obowiązkowe szczepienia, co dla twardych minarchistów jest nie do pogodzenia z wolnością jednostki. Do tego program Santosa łączy radykalne cięcia wydatków z elementami nacjonalizmu gospodarczego – broni na przykład państwowego koncernu Petrobras i chce reindustrializacji sektora półprzewodników, podczas gdy Flávio stawia na bardziej klasyczne, pragmatyczne prywatyzacje i deregulację, przy zachowaniu programów socjalnych. Santos zbył tę krytykę wzruszeniem ramion i przekierował atak na Flávia, przypominając o zarzutach korupcyjnych i rzekomych powiązaniach kryminalnych wobec obozu Bolsonaro.

Co proponuje? Program „O Futuro é Glorioso"

Program rządzenia Renana Santosa nosi tytuł „O Futuro é Glorioso" („Przyszłość jest chwalebna") i został podzielony na trzy filary: „Estado Novo" (reformy strukturalne państwa), „Reformas de Base" (modernizacja gospodarcza) oraz „País do Futuro" (ambitne projekty rozwojowe na przyszłość). Sama nazwa pierwszego filaru – „Estado Novo" – nie jest przypadkowa: to dokładnie ta sama nazwa, jaką nosił autorytarny reżim Getúlia Vargasa z lat 1937–1945, co część komentatorów odczytuje jako niefortunny (albo prowokacyjnie świadomy) wybór, biorąc pod uwagę resztę programu.

Reforma państwa i samorządów. Santos proponuje drastyczne zmniejszenie liczby brazylijskich gmin z 5570 do około 1656 – spadek o 70 procent – argumentując, że mniejsze, rozdrobnione gminy sprzyjają lokalnym układom oligarchicznym. Chce wprowadzić „Ustawę o Odpowiedzialności Zarządczej", pozwalającą na monitorowanie ratuszy w czasie rzeczywistym, oraz tzw. klauzulę antymafijną, dającą Sądowi Najwyższemu ds. Sprawiedliwości (STJ) prawo do rozwiązania na okres do 24 miesięcy administracji „przejętych przez zorganizowaną przestępczość lub milicje".

Bezpieczeństwo publiczne. To zdecydowanie najbardziej rozbudowany i najbardziej kontrowersyjny element programu. Santos zapowiada ogłoszenie „wielkiej wojny z przestępczością" już pierwszego dnia urzędowania, wprowadzenie tzw. Prawa Karnego Wroga (Direito Penal do Inimigo), pozwalającego na zawieszanie praw obywatelskich wobec określonych grup, odwrócenie ciężaru dowodu przy konfiskacie majątku pochodzącego z przestępstwa oraz rozmieszczanie wojska (w ramach tzw. GLO, czyli Gwarancji Prawa i Porządku) na terenach kontrolowanych przez gangi. Program zakłada też budowę „superwięzień" o maksymalnym rygorze w odległych regionach kraju, wzorowanych wprost na salwadorskim CECOT – megawięzieniu stworzonym przez Nayiba Bukele do izolowania liderów gangów.

„Desfavelização", czyli likwidacja faweli. Santos chce w ciągu dziesięciu lat doprowadzić do zniknięcia faweli poprzez regularyzację nieformalnych obszarów miejskich, dopłacane kredyty hipoteczne rozłożone nawet na 50 lat oraz monitoring satelitarny, który ma zapobiegać powstawaniu nowych, nielegalnych osiedli. Program przewiduje też nowy typ przestępstwa – „favelização" – karzący zawłaszczanie ziemi, działalność milicji oraz nielegalny obrót gruntami. Według wyliczeń dziennikarzy Gazeta do Povo, sam koszt zastąpienia faweli budynkami wielorodzinnymi mógłby sięgnąć około 90 miliardów reali.

Koniec Bolsa Família. Zamiast obecnego programu bezpośrednich transferów pieniężnych dla najuboższych rodzin, Santos proponuje „Frentes Cidadãs" – system, w którym beneficjenci w wieku produkcyjnym musieliby uczestniczyć w płatnych pracach na rzecz społeczności, zamiast otrzymywać bezpośrednie wsparcie finansowe.

Edukacja. Program zakłada zniesienie systemu kwot rasowych na uczelniach wyższych i zastąpienie ich stypendiami przyznawanymi na podstawie wyników w nauce, wprowadzenie fonicznej metody nauki czytania na poziomie krajowym, rozbudowę szkół cywilno-wojskowych (na wzór stanu Ceará) oraz połączenie ministerstw Kultury i Edukacji, wraz z rewizją ustawy Rouaneta regulującej finansowanie kultury.

Gospodarka. Filar ekonomiczny zakłada tworzenie Specjalnych Stref Ekonomicznych na północnym wschodzie kraju, nastawionych na zielony wodór, petrochemikalia, stal niskoemisyjną i półprzewodniki, a także poprawkę do konstytucji uznającą metale ziem rzadkich za kwestię bezpieczeństwa narodowego, co miałoby uchronić tę politykę przed presją wyborczą. Do tego dochodzi pięciofilarowy plan „AgroBrasil 2030", dotyczący między innymi zajęć ziemi, audytów produktywności i suwerenności nawozowej.

Zdrowie i technologia. Program zakłada pełną cyfryzację systemu zdrowia publicznego SUS – w tym telemedycynę i diagnostykę wspieraną sztuczną inteligencją – oraz stworzenie „Brazylijskich Ram dla SI", obniżających podatki dla firm technologicznych i zachęcających do budowy centrów danych, zwłaszcza na północnym wschodzie kraju.

Do tego dochodzi wątek, który regularnie pojawia się w tekstach śledczych na temat kierownictwa MBL i Missão: otwarte rozważanie odejścia od ograniczeń demokratycznych w razie zwycięstwa, w tym wprowadzenia stanu oblężenia, zwołania nowego zgromadzenia konstytucyjnego i zmiany konstytucji. Portal śledczy apublica.org cytował samego Santosa mówiącego wprost: „Não existe essa conversa de democracia" – „Nie ma czegoś takiego jak ta gadka o demokracji". To zdanie, wyrwane oczywiście z szerszego kontekstu wypowiedzi, jest jednak regularnie przywoływane przez krytyków jako dowód na autorytarne skłonności kandydata i jego otoczenia.

Debata 23 sierpnia: agresywny ton i sprawdzone fakty

23 sierpnia 2026 roku stacja Band zorganizowała pierwszą debatę prezydencką tego sezonu wyborczego. Lula, Flávio Bolsonaro i Romeu Zema zdecydowali się na niej nie pojawić, więc w studiu ostatecznie stawili się tylko trzej kandydaci: Augusto Cury, Ronaldo Caiado i właśnie Renan Santos. Sam Santos nie zostawił na nieobecnych suchej nitki, nazywając ich brak udziału zwykłym tchórzostwem.

Merytorycznie powtórzył w dużej mierze punkty ze swojego programu – zapowiedział ogłoszenie stanu obrony, wprowadzenie GLO na terenach opanowanych przez przestępczość oraz budowę superwięzień. W kwestii edukacji zaproponował „Ustawę o Odpowiedzialności Zarządczej", która miałaby czynić burmistrzów osobiście i finansowo odpowiedzialnymi za słabe wyniki edukacyjne w ich gminach – łącznie z możliwością utraty przez nich biernego prawa wyborczego.

Redakcje fact-checkingowe, śledzące debatę na żywo, przyłapały go jednak na przynajmniej jednej wyraźnej nieścisłości: twierdzenie, że Brazylijczycy „nie jedzą więcej" za rządów Luli, zostało ocenione jako fałszywe – dane pokazują, że odsetek osób dotkniętych brakiem bezpieczeństwa żywnościowego spadł z 58,7 procent w 2022 roku do 24,1 procent w 2024 roku. Z drugiej strony jego twierdzenie o spadku chęci zakładania własnej firmy wśród Brazylijczyków zostało potwierdzone – dane organizacji GEM rzeczywiście pokazują spadek odsetka dorosłych planujących założenie działalności gospodarczej z 53 procent w 2022 roku do 45 procent w 2025 roku.

Sam ton wystąpienia Santosa był tematem osobnym: kandydat regularnie sięgał po wulgaryzmy i ataki personalne, nazywając przeciwników „przestępcami", „tchórzami" i „łajdakami". To właśnie ta agresywność sprowokowała ostrą riposteę Augusto Cury'ego, który powiedział mu wprost: „Masz poziom agresywności, który mnie przeraża. Pomysły mogą mieć wartość, ale agresja dusi zdolność ludzi do niezależnego myślenia".

Majątek kandydata: najskromniejszy w czołówce, ale z długim cieniem rodzinnych długów

W obowiązkowej deklaracji majątkowej złożonej przy rejestracji kandydatury Renan Santos zadeklarował majątek w wysokości 795 089 reali – kwotę wyraźnie niższą nie tylko od 242 milionów zadeklarowanych przez Augusto Cury'ego, ale też od 4,7–4,8 miliona reali zadeklarowanych przez Lulę. Na deklarowany majątek składają się: około 300 tysięcy reali w oszczędnościach i lokatach, 275,3 tysiąca reali w aktywach związanych z działalnością jako przedsiębiorca indywidualny, 119,7 tysiąca reali w udziałach spółkowych oraz 100 tysięcy reali w kwotach kapitałowych.

Na pierwszy rzut oka to obraz kandydata skromnego finansowo na tle reszty stawki – idealnie pasujący do jego narracji o walce z rozrzutnym establishmentem. Warto go jednak zestawić z opisanym wcześniej wątkiem rodzinnych długów firmy Martin Artefatos de Metal, sięgających – według różnych źródeł dziennikarskich – nawet 20 milionów reali zobowiązań w gronie osób powiązanych z rodziną Santosa. Skromna osobista deklaracja majątkowa i wielomilionowe zadłużenie rodzinnego biznesu to dwa obrazy, które niekoniecznie muszą się wykluczać, ale na pewno warto je znać jednocześnie.

Sondaże: 4 procent w telefonie, nawet 10 procent w internecie

Tu robi się naprawdę ciekawie, bo w przypadku Renana Santosa metoda badania sondażowego ma wyjątkowo duże znaczenie. Według sondażu instytutu Datafolha, przeprowadzonego 18–20 sierpnia 2026 roku metodą bezpośrednią na próbie 2058 osób (margines błędu ±2 punkty procentowe), Santos uzyskuje 4 procent poparcia w pierwszej turze – plasując się w środku stawki, wyraźnie za liderami: Lulą (39 procent) i Fláviem Bolsonaro (33 procent), ale przed większością pozostałych kandydatów. Podobne wyniki, w przedziale 3–4 procent, dają sondaże telefoniczne instytutu BTG/Nexus.

Zupełnie inny obraz rysują jednak sondaże prowadzone metodą internetową, takie jak Palver czy AtlasIntel – tam Santos notuje wyniki na poziomie 7, a w niektórych badaniach nawet 9–10 procent, co część mediów chętnie tytułuje jako „wyzwanie rzucone polaryzacji" między Lulą a Fláviem Bolsonaro.

Skąd ta rozbieżność? Eksperci od metodologii, jak statystyk Raphael Nishimura cytowany przez portal CartaCapital, tłumaczą to zjawiskiem samoselekcji respondentów. Sondaże internetowe, rekrutujące uczestników głównie przez płatne reklamy na Meta (Facebooku i Instagramie), docierają nieproporcjonalnie często do osób aktywnych cyfrowo – a to właśnie wśród takich, mocno zaangażowanych w internecie wyborców, elektorat Santosa jest najsilniejszy, biorąc pod uwagę, że sam zbudował całą swoją karierę na organizowaniu ruchów ulicznych przez media społecznościowe. Nishimura zwraca uwagę na wyjątkowo niski odsetek niezdecydowanych w sondażu Palver – zaledwie 4 procent, w porównaniu do 19 procent w badaniach telefonicznych – co sugeruje, że próba tych sondaży jest mocno przechylona w stronę osób już politycznie zaangażowanych i aktywnych online, a nie reprezentatywna dla ogółu elektoratu. Innymi słowy: sondaże internetowe najprawdopodobniej mierzą entuzjazm cyfrowej bazy aktywistów Santosa, a nie jego realne poparcie w całym brazylijskim elektoracie – a to właśnie sondaże telefoniczne i bezpośrednie uznaje się za bardziej wiarygodny wskaźnik rzeczywistych wyników wyborczych.

Dlaczego to w ogóle powinno Was interesować, jeśli mieszkacie w Polsce?

Renan Santos to dobra ilustracja zjawiska, które w brazylijskiej polityce ostatniej dekady stało się właściwie regułą: karierę polityczną można dziś zbudować nie w partyjnych kuluarach, tylko na ulicy i w mediach społecznościowych, a dopiero później przełożyć ją na formalną strukturę partyjną. Jeśli macie brazylijskiego partnera, znajomych czy śledzicie brazylijskie grupy na WhatsAppie czy Instagramie, prędzej czy później natkniecie się na dyskusję o „nowej prawicy" – nurcie, który świadomie odcina się od klasycznego Bolsonaryzmu, ale jest wobec obozu Luli równie krytyczny, jeśli nie bardziej.

To też dobra okazja, żeby zrozumieć, jak różnorodna i podzielona jest dziś brazylijska prawica – to nie jeden, jednolity blok, tylko zbiór konkurujących ze sobą projektów politycznych, które mimo pozornie podobnej retoryki (twarde stanowisko wobec przestępczości, krytyka rządu) potrafią się z sobą ostro kłócić o to, kto jest „prawdziwym" reformatorem, a kto tylko naśladuje cudzy sukces.

Najczęściej zadawane pytania o Renana Santosa

Czy Renan Santos ma realne szanse na wygraną w wyborach 2026? Według sierpniowych sondaży telefonicznych i bezpośrednich (Datafolha, BTG/Nexus) jego poparcie oscyluje wokół 3–4 procent, znacznie poniżej liderów wyścigu – Luli i Flávia Bolsonaro. Sondaże internetowe pokazują wyższe wyniki (7–10 procent), ale eksperci wskazują, że są one zniekształcone przez nadreprezentację aktywnych cyfrowo zwolenników kandydata.

Z jakiej partii startuje Renan Santos i kto jest jego kandydatem na wiceprezydenta? Startuje z ramienia własnej partii Missão, którą sam współtworzył. Na wiceprezydenta wybrał Coronela Medinę (Aroldo Medinę), byłego oficera Brigada Militar stanu Rio Grande do Sul.

Czym jest MBL i jaki ma związek z Renanem Santosem? MBL, czyli Movimento Brasil Livre (Ruch Wolna Brazylia), to organizacja społeczno-polityczna założona pod koniec 2014 roku przez Renana Santosa i troje innych aktywistów. Ruch odegrał kluczową rolę w masowych protestach przeciwko rządowi Dilmy Rousseff w latach 2015–2016, a partia Missão jest bezpośrednią kontynuacją tego projektu w formule partyjnej.

Co oznacza hasło „Milei w formie, a Bukele w treści"? To sposób, w jaki Santos sam definiuje swoją kandydaturę: nieformalny, konfrontacyjny styl komunikacji na wzór argentyńskiego prezydenta Javiera Mileia, połączony z twardym, punitywnym programem bezpieczeństwa publicznego wzorowanym na prezydencie Salwadoru Nayibie Bukele.

Ile wynosi zadeklarowany majątek Renana Santosa? 795 089 reali brazylijskich – zdecydowanie najmniej spośród czołowych kandydatów w tym wyścigu, choć warto to zestawić z wielomilionowym zadłużeniem firm powiązanych z jego rodziną, opisywanym w śledztwach dziennikarskich z ostatniej dekady.

Kiedy odbędą się wybory prezydenckie w Brazylii? Pierwsza tura zaplanowana jest na 4 października 2026 roku, a ewentualna druga tura – na 25 października 2026 roku.