Znasz piosenkę "Garota de Ipanema"? Historia najbardziej znanego brazylijskiego utworu
Lato 1962 roku. Rio de Janeiro. Plaża Ipanema.
Dwóch mężczyzn siedzi w małym barze przy Rua Montenegro – António Carlos Jobim (kompozytor, pianista) i Vinicius de Moraes (poeta, dyplomata, pijak, romantyk). Piją cachaçę, rozmawiają o muzyce, obserwują życie ulicy.
Codziennie o tej samej porze – około 17:00 – przechodzi piękna nastolatka. Długie włosy, opalone ciało, beztroski chód. Idzie do morza, wraca do domu. Nie wie, że jest obserwowana. Nie wie, że za kilka miesięcy stanie się najsłynniejszą dziewczyną w historii muzyki brazylijskiej.
Jej imię: Heloísa Eneida Menezes Paes Pinto – ale wszyscy nazywali ją Helô.
Jobim i Vinicius patrzą. Vinicius mówi: "Que beleza" (Jakie piękno). Jobim kiwa głową. I w tym momencie – między kolejnym łykiem cachaçy a kolejnym spojrzeniem na dziewczynę – zaczyna się melodia.
"Garota de Ipanema" (Dziewczyna z Ipanemy).
To będzie piosenka, która zmieni brazylijską muzykę na zawsze. Która stanie się drugą najczęściej nagramywaną piosenką w historii (zaraz po "Yesterday" The Beatles). Która zdefiniuje bossa nova jako globalny gatunek muzyczny.
A wszystko zaczęło się od dziewczyny przechodzącej ulicą.
W tym poście poznasz pełną historię "Garota de Ipanema" – od obserwacji w barze, przez pierwsze nagranie, po światową sławę i Grammy. Prawdziwa historia najbardziej znanego brazylijskiego utworu.
Jak powstała "Garota de Ipanema" – prawdziwa historia
Tom Jobim i Vinicius de Moraes – duet, który zmienił muzykę
António Carlos Jobim (1927-1994), zwany Tom Jobim, był kompozytorem i pianistą. Studiował architekturę, ale porzucił ją dla muzyki. Grał w klubach nocnych Rio de Janeiro, komponował dla teatru i filmu.
Vinicius de Moraes (1913-1980) był poetą, dyplomatą brazylijskim i bohemistą. Pisał poezję (wydał kilkanaście tomików), pracował w ambasadach (Paryż, Montevideo), dużo pił (słynął z miłości do cachaçy i kobiet – miał 9 żon).
Panowie spotkali się w 1956 roku – Vinicius potrzebował muzyki do swojej sztuki teatralnej Orfeu da Conceição (Orfeusz z faweli). Jobim skomponował muzykę. Współpraca była magiczna.
Efekt: Przez następne lata stworzyli dziesiątki piosenek, które zdefiniowały bossa novę – nowy gatunek muzyczny łączący sambę z jazzem, poezję z prostotą, melancholię z radością.
Piosenki: Chega de Saudade, Desafinado, Corcovado, Águas de Março – i oczywiście Garota de Ipanema.
Bar Veloso – miejsce, gdzie wszystko się zaczęło
Bar Veloso (nazwany od właściciela – Valério Veloso) mieścił się przy Rua Montenegro 15, w dzielnicy Ipanema, Rio de Janeiro. Otwarty w 1960 roku. Mały, typowy brazylijski bar – kilka stolików, bar z cachaçą i piwem, jedzenie (pastel, coxinha), widok na ulicę.
Tom Jobim i Vinicius de Moraes bywali tam niemal codziennie w latach 1961-1962. Siedzieli przy stoliku przy oknie, pili cachaçę, rozmawiali o muzyce, poezji, kobietach, polityce.
I obserwowali życie ulicy Ipanemy.
Helô Pinheiro – prawdziwa "Garota de Ipanema"
Heloísa Eneida Menezes Paes Pinto (później Helô Pinheiro po mężu) miała 17 lat w 1962 roku. Mieszkała w Ipanemie z rodzicami. Codziennie około 17:00 szła na plażę Ipanema (200 metrów od domu), a potem wracała – przechodząc obok Baru Veloso.
Nie wiedziała, że jest obserwowana.
Jobim i Vinicius widzieli ją codziennie. Nie mówili do niej (ona była nastolatką, oni dorosłymi mężczyznami – w latach 60. takie podejście byłoby niestosowne). Po prostu patrzyli.
Vinicius był oczarowany. Jobim też. Ale to było platoniczne uwielbienie – nie próbowali poznać dziewczyny, nie flirtowali. Po prostu podziwiali piękno, które przechodzi ulicą i znika.
I wtedy Vinicius powiedział: "Musimy zrobić piosenkę o tej dziewczynie" .
Jobim się zgodził.
Komponowanie – lato 1962
Vinicius napisał tekst w ciągu jednego wieczora (lub kilku – wersje różnią się). Opisał uczucie obserwowania pięknej dziewczyny, która przechodzi obok – nieświadoma, niedostępna, czysta jak morze i niebo.
Tekst jest prosty, melancholijny, pełen tęsknoty. Nie ma w nim agresji, żądzy – tylko cichy podziw i smutek, że piękno jest nieosiągalne.
Jobim skomponował melodię – prostą, jazzową, z charakterystycznymi dźwiękami bossa novy. Rytm: spokojny, kołyszący, jak fale na plaży Ipanema.
Tytuł: "Garota de Ipanema" (Dziewczyna z Ipanemy).
Pierwsze wykonanie: Jobim i Vinicius zagrali piosenkę prywatnie dla przyjaciół w 1962 roku. Reakcja: zachwyt. Wiedzieli, że mają coś specjalnego.
Helô dowiaduje się o piosence
Początkowo Helô nie wiedziała, że piosenka jest o niej.
Dopiero kilka miesięcy później – gdy piosenka zaczęła być grana w radiu – Vinicius de Moraes podszedł do niej na ulicy i powiedział: "Wiesz, że jesteś Dziewczyną z Ipanemy?
Helô była zszokowana. Miała 18 lat, była nieśmiała. Nie wiedziała, co powiedzieć.
Vinicius wyjaśnił, że on i Jobim obserwowali ją przez okno baru i zainspirował ich jej chód, urok, piękno. Napisali piosenkę.
Helô była zaszczycona – ale też trochę zawstydzona. W konserwatywnej Brazilii lat 60. bycie obiektem uwagi dwóch starszych mężczyzn (Vinicius miał wtedy 49 lat, Jobim 35) było trochę skandaliczne.
Rodzice Helô byli zaniepokojeni – "co ludzie pomyślą?" Ale z czasem zaakceptowali – piosenka była piękna, romantyczna, pełna szacunku.
Pierwsze nagranie – João Gilberto i narodziny bossa nova (1963)
João Gilberto – głos bossa nova
João Gilberto (1931-2019) był gitarzystą i wokalistą z Bahia. W latach 50. przeniósł się do Rio de Janeiro i wynalazł nowy sposób grania na gitarze – cichą, synkopatyczną technikę rytmiczną zwaną batida (uderzenie). Połączył ją z jazzowymi harmonią i spokojnym, niemal szeptanym wokalem.
Efekt: Narodziny bossa nova (dosłownie: "nowa fala" lub "nowy trend").
Bossa nova to:
Samba (tradycyjny brazylijski rytm) + Jazz (harmoniczne progresje z amerykańskiego jazzu cool)
Prosta melodia + wyrafinowana harmonia
Spokojny, intymny wokal (przeciwieństwo głośnej, energetycznej samby)
Nagranie "Garota de Ipanema" (1963)
W marcu 1963 João Gilberto nagrał album "Getz/Gilberto" w Nowym Jorku – we współpracy z amerykańskim saksofonistą jazzowym Stanem Getzem.
Na albumie znalazła się pierwsza studyjna wersja "Garota de Ipanema" – śpiewana przez João Gilberto po portugalsku.
Skład:
João Gilberto – gitara i wokal (portugalski)
Stan Getz – saksofon tenorowy
António Carlos Jobim – fortepian
Milton Banana – perkusja
Sebastião Neto – kontrabas
Wersja ta jest uważana za definitywną – czysta, minimalistyczna, pełna melancholii. Wokal João Gilberto brzmi niemal jak szept, saksofon Getza płynie jak wiatr.
Ale: Ta wersja nie była hitem w USA. Amerykańskie radio nie grało piosenek po portugalsku. Brazylia uwielbiała – ale globalny przełom jeszcze nie nastąpił.
Wersja anglojęzyczna i światowy sukces (1964)
Astrud Gilberto – przypadkowy głos, który podbił świat
Astrud Gilberto (1940-2023) była żoną João Gilberto. Urodziła się w Bahia, ale dorastała w Rio de Janeiro. Nie była profesjonalną piosenkarką – była gospodynią domową, matką (miała syna Joãozinho).
Podczas sesji nagraniowej "Getz/Gilberto" w Nowym Jorku (1963) producent Creed Taylor miał pomysł: "Może nagrajmy wersję po angielsku? Dla amerykańskiego radia?"
Problem: ani João Gilberto, ani Tom Jobim nie mówili dobrze po angielsku. Potrzebowali kogoś, kto:
Mówi po angielsku (wystarczająco dobrze, żeby śpiewać tekst zrozumiale).
Zna bossa nova (rytmicznie, muzycznie).
Jest dostępny tu i teraz (sesja nagraniowa trwała).
Astrud była w studiu (towarzyszyła mężowi). Mówiła po angielsku (wyemigrowała do USA z João). Producent zapytał ją, czy chce spróbować.
Astrud nigdy wcześniej nie nagrywała profesjonalnie. Była zdenerwowana. Ale zgodziła się.
Nagranie wersji angielskiej
Gene Lees (kanadyjski tekściarz) przetłumaczył portugalski tekst Vinicius de Moraes na angielski – adaptując, nie tłumacząc dosłownie. Stworzył tekst, który oddawał nastrój, nie słowa.
Astrud Gilberto zaśpiewała.
Jej wokal był:
Delikatny, niemal amatorski – nie miała techniki operowej ani jazzowej mocy. Brzmiała jak... zwykła dziewczyna śpiewająca pod prysznicem.
Czysty, spokojny, bezdźwięczny – bez vibrato, bez dramatyzmu.
Perfekcyjnie pasował do bossa nova – intymny, cichy, nostalgiczny.
Producent posłuchał nagrania i pomyślał: "To jest coś specjalnego".
"The Girl from Ipanema" podbija świat (1964)
Album "Getz/Gilberto" został wydany w marcu 1964.
Reakcja w USA:
Wersja anglojęzyczna ("The Girl from Ipanema" z wokalem Astrud Gilberto) została wydana jako singiel.
Radio zaczęło grać. I grać. I grać.
Do lipca 1964 piosenka była #5 na Billboard Hot 100 – najwyższe miejsce jakie kiedykolwiek osiągnął brazylijski utwór w USA.
Dlaczego zadziałało?
Egzotyka: Amerykanie nigdy nie słyszeli czegoś takiego – brazylijski rytm, portugalsko-angielski mix, saksofon jazzowy, wokal dziewczyny brzmiącej jak anioł.
Prostota: W erze rock'n'rolla i Beatlesów bossa nova była antidotum – spokojna, melancholijna, nieagresywna.
Romantyzm: Piosenka opowiadała o nieuchwytnym pięknie – uniwersalne uczucie.
Grammy 1965 – szczyt sławy
W 1965 roku album "Getz/Gilberto" zdobył 4 Grammy Awards:
Album of the Year (Album Roku)
Record of the Year (Nagranie Roku) – za "The Girl from Ipanema"
Best Jazz Instrumental Album
Best Engineered Album
To był pierwszy raz, gdy nieanglojęzyczna piosenka wygrała Grammy Record of the Year.
"Garota de Ipanema" stała się globalnym fenomenem.
Wpływ na bossa nova i muzykę światową
Bossa nova jako globalny gatunek
Przed "Garota de Ipanema" bossa nova była lokalnym gatunkiem znanym głównie w Brazylii.
Po sukcesie piosenki bossa nova stała się globalnym trendem:
USA: Artyści jazzowi (Stan Getz, Charlie Byrd, Herbie Mann) zaczęli nagrywać albumy bossa nova.
Europa: Kluby jazzowe w Paryżu, Londynie, Berlinie grały bossa nova.
Japonia: Bossa nova stała się niezwykle popularna – do dziś Japończycy uwielbiają Toma Jobima.
Wszędzie: Każdy klub jazzowy, lounge bar, restauracja z ambicjami – grał bossa nova.
Setki wersji coverowych
"Garota de Ipanema" / "The Girl from Ipanema" to druga najczęściej nagrana piosenka w historii (zaraz po "Yesterday" The Beatles).
Ponad 1,000 wersji coverowych zostało nagranych przez artystów z całego świata:
Frank Sinatra (1967) – klasyczna, big bandowa wersja
Ella Fitzgerald (1964) – jazzowa, z improwizacją wokalną
Amy Winehouse (2004) – nowoczesna, soulowa interpretacja
Diana Krall (2009) – pianistyczna, intymna wersja
Bebel Gilberto (córka João Gilberto) – elektroniczna, nowoczesna bossa nova
Gal Costa, Elis Regina, Maria Bethânia – brazylijskie diwy, każda z własną interpretacją
I setki innych – od punku po EDM, od reggae po klasykę.
Wpływ na postrzeganie Brazylii
"Garota de Ipanema" stała się dźwiękowym symbolem Brazylii – tak jak wieża Eiffla jest symbolem Paryża, "Garota" jest symbolem Rio.
Efekt: Ludzie na całym świecie zaczęli kojarzyć Brazylię z:
Plażami (Ipanema, Copacabana)
Pięknem (carioca lifestyle, "dziewczyny z plaży")
Bossa nova (muzyka, relaks, romantyzm)
Ale też: stereotypy. Brazylia to nie tylko piękne dziewczyny i plaże – to złożony kraj z problemami społecznymi, nierównościami, różnorodnością. Piosenka czasami przyczyniła się do uproszczonego obrazu.
Helô Pinheiro – życie po "Garota de Ipanema"
Kariera i życie
Po tym, jak Helô dowiedziała się, że jest muzą piosenki, jej życie się zmieniło:
1962-1965: Helô była rozpoznawana na ulicach Rio. Ludzie podchodzili: "Você é a Garota de Ipanema?" (Jesteś Dziewczyną z Ipanemy?). Była zawstydzona, ale dumna.
Kariera modelki: Helô zaczęła pracować jako modelka – pojawiała się w magazynach, reklamach. Była twarzą brazylijskiego piękna.
Małżeństwo: W 1966 roku wyszła za mąż za inżyniera Fernando Pinheiro. Miała z nim czworo dzieci.
Biznes: W latach 70.-80. Helô otworzyła butik z biżuterią i ubraniami. Później – restaurację. Używała swojej sławy do promowania biznesu.
Dzisiaj (2026): Helô ma 82 lata. Mieszka w São Paulo. Wciąż daje wywiady, pojawia się na eventach związanych z bossa nova. Mówi, że jest dumna, że była muzą piosenki – ale też, że to było "przypadkowe". Nie planowała sławy – po prostu szła na plażę.
Kontrowersje – czy dostała honorarium?
Przez lata Helô nie otrzymywała żadnych pieniędzy z piosenki. Prawa autorskie należały do Jobima, Vinicius de Moraes i wydawcy.
W latach 90. Helô wdała się w spór prawny – argumentowała, że jej wizerunek i historia były używane komercyjnie bez jej zgody. Domagała się rekompensaty.
Efekt: Otrzymała niewielką kwotę (szczegóły nie są publiczne) i zgodziła się na używanie jej nazwiska w związku z piosenką. Dziś Helô zarabia na swojej sławie – sprzedaje biżuterię, udziela wywiadów, pojawia się na festiwalach.
Ale: Nigdy nie dostała fortuny porównywalnej do Jobima czy Vinicius. Oni zarabiali na prawach autorskich – ona była tylko "muzą".
Bar Garota de Ipanema – dziś
Zmiana nazwy
Bar Veloso (gdzie Jobim i Vinicius obserwowali Helô) zmienił nazwę w 1965 roku – po sukcesie piosenki.
Nowa nazwa: Restaurante e Bar Garota de Ipanema.
Właściciel (Valério Veloso) zdał sobie sprawę, że ma złoty interes – turyści z całego świata chcieli zobaczyć miejsce, gdzie narodziła się piosenka. Zmienił nazwę, dodał zdjęcia Jobima, Vinicius, Helô na ścianach.
Jak wygląda dziś (2026)
Restaurante e Bar Garota de Ipanema wciąż istnieje przy Rua Vinicius de Moraes 49 (ulica została przemianowana na cześć poety – wcześniej Rua Montenegro).
Co znajdziesz w środku:
Zdjęcia Jobima, Vinicius, João Gilberto, Helô Pinheiro na ścianach.
Tabliczka: "Aqui nasceu a canção Garota de Ipanema" (Tu narodziła się piosenka Garota de Ipanema).
Stolik przy oknie (gdzie podobno siedzieli Jobim i Vinicius) – często zajęty przez turystów robiących selfie.
Menu: typowe brazylijskie jedzenie (feijoada, picanha, pastel) + piwo, caipirinha, cachaça.
Muzyka: Oczywiście grają "Garota de Ipanema" – czasem live (wokaliści, gitarzyści).
Atmosfera:
Turystyczna – pełno obcokrajowców (Amerykanie, Europejczycy, Japończycy).
Ale też autentyczna – lokalni Cariocas (mieszkańcy Rio) bywają tam, pią piwo, jedzą.
Ceny: wyższe niż w typowych barach.
Jak odwiedzić
Adres: Rua Vinicius de Moraes 49, Ipanema, Rio de Janeiro
Godziny otwarcia: Codziennie, 11:00-00:00 (sprawdź przed wizytą – mogą się zmienić)
Jak dojechać:
Metro: Stacja General Osório (Linha 1 – żółta linia), stamtąd 10 minut spaceru.
Autobus/Uber: Poproś o "Bar Garota de Ipanema”.
Co robić:
Zamów caipirinę lub piwo Brahma (lokalnie).
Zjedz coś małego (pastel, coxinha).
Zrób zdjęcie przy stoliku Jobima (przy oknie).
Posłuchaj muzyki (czasem live bossa nova).
Uwaga: Bar jest mały – w weekendy i wieczorami pełny. Przyjdź wcześniej (przed 18:00), jeśli chcesz zająć stolik.
Ciekawostki i anegdoty
1. Helô przechodziła obok baru codziennie – ale nigdy nie wchodziła
W latach 60. młode dziewczyny nie wchodziły do barów same (niestosowne). Helô przechodziła obok, ale nigdy nie zatrzymywała się. Gdyby weszła – może nigdy nie powstałaby piosenka? Jobim i Vinicius podziwiali ją z dystansu – to była część magii.
2. Vinicius de Moraes miał 9 żon – ale nigdy nie ożenił się z Helô
Vinicius był znany z licznych małżeństw i romansów. Był oczarowany Helô – ale nigdy nie próbował jej podrywać (była zbyt młoda, on zbyt stary). To była platoniczna fascynacja. Helô wyszła za mąż za inżyniera Fernando Pinheiro – i była z nim do jego śmierci.
3. Astrud Gilberto i João Gilberto rozwiedli się – częściowo przez "Garotę"
Astrud Gilberto nagrała "The Girl from Ipanema" jako żona João Gilberto. Ale po sukcesie piosenki stała się gwiazdą – bardziej sławną niż mąż. João nie mógł tego znieść (był introwertycznym, nieśmiałym człowiekiem). Rozwiedli się w 1966 roku. Astrud kontynuowała karierę – João wrócił do Brazilii i żył w cieniu własnej legendy.
4. Tom Jobim nigdy nie chciał być sławny – chciał tylko komponować
Jobim był nieśmiały, introwertyczny. Nie lubił wywiadów, koncertów, sławy. Chciał tylko siedzieć przy pianinie i komponować. "Garota de Ipanema" przyniosła mu światową sławę – ale też presję, oczekiwania, komercjalizację. Do końca życia mówił, że najbardziej lubił komponować w ciszy, nie występować na scenach.
5. Piosenka jest grana w przestrzeni kosmicznej
W 1977 roku NASA wysłała sondę kosmiczną Voyager 1 z Złotą Płytą (Golden Record) – kolekcją dźwięków i muzyki reprezentujących Ziemię. Na płycie znalazło się 27 utworów muzycznych z całego świata.
Jednym z nich była "Garota de Ipanema" (wersja instrumentalna João Gilberto).
Voyager 1 opuściło Układ Słoneczny w 2012 roku i leci w międzygwiezdną przestrzeń. Gdzieś tam, miliardy kilometrów od Ziemi, leci dziewczyna z Ipanemy.
Podsumowanie – dlaczego "Garota de Ipanema" wciąż ma znaczenie
"Garota de Ipanema" to więcej niż piosenka.
To moment w czasie – lato 1962, Rio de Janeiro, dwóch mężczyzn obserwujących piękno, które przemija.
To dźwięk – bossa nova, spokój, melancholia, prostota.
To symbol – Brazylii, plaż, romantyzmu, tęsknoty.
To globalny fenomen – śpiewana w tysiącach języków, grana w milionach miejsc, słuchana przez miliardy ludzi.
Ale na początku to była tylko dziewczyna idąca na plażę. I dwóch mężczyzn, którzy zauważyli – i uchwycili – ulotne piękno.
Helô Pinheiro dziś ma 82 lata. Ma wciąż dom w Rio. Wciąż jest dumna, że była muzą.
Bar Garota de Ipanema wciąż istnieje. Możesz tam pójść, usiąść przy oknie, zamówić caipirinhę – i wyobrazić sobie Jobima i Vinicius obserwujących ulicę.
Piosenka wciąż gra – w barach, klubach, windach, na lotniskach, w przestrzeni kosmicznej.
I za każdym razem przypomina: piękno jest ulotne. Ale muzyka może je uchwycić na zawsze.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Czy Helô Pinheiro wiedziała, że jest obserwowana przez Jobima i Vinicius?
Nie. Helô przechodziła obok baru codziennie, ale nie wiedziała, że Jobim i Vinicius ją obserwują i piszą o niej piosenkę. Dowiedziała się dopiero kilka miesięcy po nagraniu, gdy Vinicius podszedł do niej na ulicy i powiedział: "Jesteś Dziewczyną z Ipanemy".
Dlaczego wersja angielska jest bardziej znana niż portugalska?
Wersja angielska ("The Girl from Ipanema" z wokalem Astrud Gilberto) była grana w amerykańskim radiu i stała się hitem w USA. Dzięki temu dotarła do globalnej publiczności. Wersja portugalska (João Gilberto) jest bardziej ceniona przez purystów i znawców bossa nova, ale angielska jest bardziej rozpoznawalna na świecie.
Ile zarabiała Helô Pinheiro z piosenki?
Przez lata nic – prawa autorskie należały do kompozytorów (Jobim, Vinicius) i wydawcy. W latach 90. Helô wytoczyła proces sądowy, domagając się rekompensaty za użycie jej wizerunku. Otrzymała niewielką kwotę (szczegóły nie są publiczne). Dziś zarabia na swojej sławie (biżuteria, wywiady, eventy) – ale nigdy nie dostała fortuny porównywalnej do twórców piosenki.
Czy można odwiedzić Bar Garota de Ipanema?
Tak! Bar wciąż istnieje przy Rua Vinicius de Moraes 39, Ipanema, Rio de Janeiro. Otwarte codziennie (11:00-00:00, sprawdź przed wizytą). Możesz tam zjeść, pić, posłuchać muzyki i zobaczyć stolik, gdzie podobno siedzieli Jobim i Vinicius. Uwaga: ceny są wyższe niż w typowych barach (płacisz za historię).
Czy Jobim i Vinicius próbowali podrywać Helô?
Nie. To była platoniczna fascynacja. Helô miała 17 lat, oni byli znacznie starsi (Vinicius 49, Jobim 35). W konserwatywnej Brazylii lat 60. próba podrywania nastolatki byłaby skandalem. Obserwowali ją z dystansu, podziwiali piękno – ale nigdy nie nawiązali kontaktu (poza późniejszym wyjaśnieniem, że piosenka jest o niej).
Dlaczego bossa nova była tak rewolucyjna?
Bossa nova połączyła brazylijską sambę (rytm, energia) z amerykańskim jazzem (harmonia, improwizacja) w sposób, którego nikt wcześniej nie próbował. Była spokojna, intymna, minimalistyczna – przeciwieństwo głośnej, energicznej samby. To było świeże, nowoczesne, eleganckie. Bossa nova zdefiniowała brazylijski sound lat 60. i wpłynęła na muzykę na całym świecie (jazz, pop, lounge).
Ile wersji coverowych "Garota de Ipanema" istnieje?
Ponad 1,000 oficjalnie nagranych wersji (według ASCAP – organizacja praw autorskich). To druga najczęściej nagrana piosenka w historii (po "Yesterday" The Beatles). Artyści: Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Amy Winehouse, Diana Krall, Bebel Gilberto, Stan Getz, Gal Costa – i setki innych.
Czy Tom Jobim i Vinicius de Moraes stworzyli inne słynne piosenki?
Tak! Jobim i Vinicius stworzyli dziesiątki klasycznych piosenek bossa nova: Chega de Saudade, Desafinado, Corcovado (Quiet Nights), Águas de Março (Waters of March), Insensatez (How Insensitive), Samba do Avião. Razem zdefiniowali bossa nova jako gatunek.
Podobał Ci się ten artykuł? Jeśli tak, to zapisz się na Brasletter – mój darmowy newsletter o Brazylii. Raz w miesiącu dostajesz najciekawsze newsy, tradycje i ciekawostki prosto do skrzynki.
Zapraszam też na Instagram @brazyliada, gdzie dzielę się moją polsko-brazylijską codziennością!